Dane i fakty dotyczące starożytnej kultury

Okres prehistoryczny (5000-3000 p.n.e.): Kultura neolityczna, koczowniczy myśliwi osiedlają się w dolinie Nilu, rozwija się wiara w życie pozagrobowe
Dynastie XXI–XXX (ok. 3000–2665 p.n.e.): Król Menes jednoczy Górny i Dolny Egipt; Memfis staje się stolicą królestwa; powstają hieroglify; konflikty między różnymi ośrodkami władzy wstrząsają młodym państwem.
Dynastie XXI–XXX (ok. 2665–2155 p.n.e.): Imhotep buduje piramidę schodkową króla Dżesera w Sakkarze. Wielcy budowniczowie piramid, Cheops, Chefrena i Mykerinosa, wznoszą kolosalne grobowce w Gizie. Faraonowie tracą władzę na rzecz pomniejszych książąt w prowincjach, co prowadzi do kryzysu gospodarczego.
Dynastie XXI–XXX (ok. 2155–2130 p.n.e.): Czasy słabych władców i wojen domowych. Nieurodzaje i nieudolna administracja doprowadziły do ​​głodu.
Dynastie XXI–XXX (ok. 2130–1785 p.n.e.): Za panowania Mentuhotepa I książęta tebańscy dokonali drugiego zjednoczenia królestwa. Teby na krótko stały się stolicą całego kraju.
Dynastie XXI–XXX (ok. 1785–1550 p.n.e.): Wykorzystując nową technologię wojenną – konie i rydwany, Hyksosi wkroczyli do Egiptu od północnego wschodu, zajęli Deltę i zdobyli Memfis.
Dynastie XXI–XXX (ok. 1550–1070 p.n.e.): Zjednoczenie kraju i wyzwolenie spod obcego panowania. Egipt cieszy się dobrobytem gospodarczym i złotym wiekiem kultury; Ramzes II jest jednym z najsłynniejszych władców tamtych czasów.
Dynastie XXI–XXX (ok. 1070–332 p.n.e.): Po krótkim okresie dobrobytu nastąpił okres trudności, w którym władzę na przemian sprawowali władcy asyryjscy i perscy, a także egipscy.

Trzeci okres przejściowy (ok. 332 – 30 p.n.e.):
332 pne Chr.: Aleksander Wielki podbił ten kraj i założył Aleksandrię. Przez 300 lat Egipt był centrum greckiej kultury i sztuki.

Okres późny (ok. 30 p.n.e. – 395 n.e.):
Panowanie bizantyjskie i czasy chrześcijańskie: Kraj dostaje się pod panowanie Rzymu i staje się prowincją rzymską.
ok. 395 – 640 n.e.: Biblia zostaje przetłumaczona na język koptyjski, a chrześcijaństwo staje się dominującą religią.
Imperium Kalifatu ok. 640 – 935 r. n.e.: Wojska islamskie podbijają Egipt i ustanawiają Fustat swoją stolicą.
935 – 969 n.e. Ichszidydzi: Abbasydzi z Bagdadu mianują tureckich gubernatorów w Egipcie. Dochodzi do ostrych starć między chrześcijanami a muzułmanami, a język arabski coraz bardziej wypiera język koptyjski.
969 – 1171 n.e. Fatymidzi: Fatymidzi założyli Kair i otworzyli uniwersytet islamski w meczecie Al-Azhar.
1171 – 1250 Aiiubids: Budowa cytadeli.
1250 – 1517 Mameluków: Rządy sprawowali Mamelucy, budowano meczety, szkoły i mauzolea.
1517 – 1798 Osmanowie: Egipt staje się częścią Imperium Osmańskiego, a populacja drastycznie spada.
1798 - 1801: Rządy francuskie
1805 – 1952 M. Ali i jego następcy: Mohammed Ali dochodzi do władzy. Jego głównym celem jest zbudowanie nowoczesnej elity przemysłowej i edukacyjnej, aby poprowadzić Egipt do niepodległości.
1882 – 1952 Rządy brytyjskie: Po powstaniach Brytyjczycy zajęli Egipt.
1898 - 1902: Budowa pierwszej tamy w Asuanie.
1914: Anglia pozbawia Egipt zwierzchnictwa Turcji i ogłasza go protektoratem.
1922: Anglia uznaje niepodległość Egiptu. Brytyjski Wysoki Komisarz zachowuje swoje przywileje. Kanał Sueski i Sudan pozostają okupowane.
1937: Król Faruk I wstępuje na tron.
1942: Król Faruk I zostaje zmuszony siłą do wprowadzenia pro-brytyjskiego rządu. Kraj staje się polem bitwy. Generał Rommel maszeruje do Al-Alamein, gdzie zostaje pokonany przez wojska brytyjskie.
1946: Wojska brytyjskie się wycofują, z wyjątkiem Strefy Kanału.
1948: Klęska państw arabskich nad państwem Izrael.
1952: Król zostaje obalony. Wchodzi w życie kompleksowy program reform. Monarchia zostaje zniesiona. Egipt staje się republiką. Naser zostaje prezydentem. Wojska brytyjskie opuszczają kraj. Po nacjonalizacji Kanału Sueskiego następuje kryzys sueski. Izrael wkracza na Półwysep Synaj. Brytyjskie i francuskie wojska powietrznodesantowe zajmują strefę kanału.
Kryzys sueski 1952: Egipt i Syria łączą się, tworząc Zjednoczoną Republikę Arabską (ZAR).
1960: Nacjonalizacja gospodarki, polityka arabskiego socjalizmu.
1965: Zakończenie stosunków dyplomatycznych z Republiką Federalną Niemiec w momencie nawiązania stosunków z Izraelem.
1967: Wojna sześciodniowa. Egipt zamyka Zatokę Akaba, po czym Izrael okupuje Półwysep Synaj aż do Kanału Sueskiego 5.6 czerwca.
1970: Prezydent Naser umiera, Sadat zostaje nowym prezydentem.
1971: Inauguracja Tamy Asuańskiej przez prezydenta Sadata.
1972: Stosunki dyplomatyczne z Republiką Federalną Niemiec zostaną wznowione.
1973: Wojna październikowa – pod naciskiem głównych mocarstw zostaje zawarte zawieszenie broni z Izraelem. Prezydent USA Nixon odwiedza Egipt.
1977: Sadat udaje się do Jerozolimy na negocjacje.
1979 - 1980: Traktat pokojowy między Egiptem a Izraelem. Zwrot części Półwyspu Synaj. Stosunki dyplomatyczne z Izraelem.
1981 / 82: Prezydent Sadat zostaje zamordowany; jego następcą zostaje Hosni Mubarak. Izrael zwraca resztę Półwyspu Synaj.
1989: Izrael zwraca enklawę Taba na Synaju. Egipt zostaje ponownie przyjęty do Ligi Państw Arabskich, mimo że nie wypowiedział traktatu pokojowego z Izraelem.
1990 / 91: Podczas kryzysu kuwejckiego i wojny w Zatoce Perskiej Egipt odgrywa wiodącą rolę w sojuszu antyirackim, który wyparł armię iracką z Kuwejtu.
1999: Hosni Mubarak został wybrany po raz czwarty na kolejną sześcioletnią kadencję.
2001: Hosni Mubarak próbuje pośredniczyć między Palestyńczykami i Izraelczykami.
2005: Po wprowadzeniu poprawki do konstytucji, we wrześniu 2005 r. odbyły się pierwsze wybory prezydenckie z wieloma kandydatami. Mubarak został wybrany na piątą kadencję.
2007: Reforma konstytucyjna: usunięcie sformułowań zawierających odniesienia socjalistyczne.
25 Styczeń 2011: Początek rewolucji na Facebooku
26 Styczeń 2011: Tysiące młodych protestujących mobilizuje się za pośrednictwem portalu społecznościowego Facebook i mikroblogów Twitter. Oba serwisy są następnie blokowane w Egipcie.
11 Luty 2011: Wiceprezydent Omar Suleiman ogłosił ustąpienie Mubaraka. Rządem tymczasowym będzie teraz Rada Najwyższa Sił Zbrojnych. Wcześniej wojsko obiecało reformy konstytucyjne i wolne wybory.
13 Luty 2011: Najwyższa Rada Wojskowa zawiesza konstytucję, rozwiązuje obie izby parlamentu, zarządza referendum w sprawie nowej konstytucji i ogłasza w telewizji państwowej, że wybory odbędą się we wrześniu, zgodnie z pierwotnym planem.
16/17 czerwiec 2012: Były członek Bractwa Muzułmańskiego Mohammed Morsi wygrywa wybory prezydenckie, zdobywając 51,7% głosów.
30 Czerwca 2012: Mohammed Morsi składa oficjalną przysięgę urzędową.
22.-30. Listopad 2012: Prezydent przyznaje sobie większą władzę, co wywołuje wielodniowe protesty. Komitet Konstytucyjny, zdominowany przez islamistów, przeforsowuje projekt nowej konstytucji autorstwa Morsiego.
15/22 Grudzień 2012: W dwóch turach referendów Egipcjanie zatwierdzili konstytucję 63,8% głosów. Frekwencja była jednak niska.
25 Styczeń 2013: Setki tysięcy Egipcjan demonstrują przeciwko prezydentowi Mohammedowi Morsiemu.
30 Czerwca 2013: Ponownie wybuchają masowe protesty. Miliony ludzi domagają się rezygnacji Morsiego.
1 lipiec 2013: Dowódca armii egipskiej daje islamistom i opozycji 48 godzin na znalezienie rozwiązania.
2 lipiec 2013: Prezydent Mohammed Morsi odmawia rezygnacji.
3 lipiec 2013: Wojsko odsuwa prezydenta Mohammeda Morsiego.
4 lipiec 2013: Sędzia Sądu Najwyższego Adli Mansour zostaje mianowany tymczasowym prezydentem. Przywódcy Bractwa Muzułmańskiego zostają aresztowani.
8 lipiec 2013: Adli Mansour ogłasza harmonogram reformy konstytucyjnej oraz wyborów prezydenckich i parlamentarnych. Mają się one odbyć do połowy lutego. Bractwo Muzułmańskie odmawia udziału w tym procesie.
9 lipiec 2013: Tymczasowy prezydent Adli Mansur mianuje ekonomistę Hazema Al Beblawiego szefem rządu przejściowego, a lidera opozycji Mohammeda ElBaradeia wiceprezydentem.
26/27 lipca 2013: Wobec uwięzionego byłego prezydenta Mohammeda Morsiego toczy się śledztwo w związku z podejrzeniem morderstwa i spisku z bojownikiem Hamas.
7. Sierpnia 2013: Tymczasowy prezydent Egiptu oświadczył, że wysiłki dyplomatyczne mające na celu pokojowe rozwiązanie konfliktu zakończyły się niepowodzeniem.
11. Sierpnia 2013: Siły bezpieczeństwa ogłaszają likwidację dwóch obozów protestujących islamistów w Kairze.
14. Sierpnia 2013: Siły bezpieczeństwa oczyszczają obozy protestujących. Egipt ogłasza miesięczny stan wyjątkowy z godziną policyjną. Wiceprezydent Mohammed ElBaradei rezygnuje z powodu brutalnej likwidacji obozów protestujących.
5. Września 2013: Egipski minister spraw wewnętrznych przeżył atak bombowy w Kairze, a stan wyjątkowy został przedłużony o dwa miesiące.
23. Września 2013: Egipski sąd nakazał zakaz działalności Bractwa Muzułmańskiego.
12 Listopad 2013: Stan wyjątkowy zostaje odwołany.
25 Listopad 2013: Bracia Muzułmanie zostali uznani przez rząd przejściowy za organizację terrorystyczną.
14 Styczeń 2014: Naród egipski głosuje nad nową konstytucją.
18 Styczeń 2014: Za nową konstytucją opowiedziało się 98,1% wyborców, ale frekwencja wyniosła poniżej 40%.
27 Styczeń 2014: Naczelne Dowództwo Egipskich Sił Zbrojnych jednogłośnie nominuje szefa armii Abd al-Fattaha as-Sisiego na swojego kandydata na prezydenta.
30 Maj 2014: Były dowódca armii Sisi wygrywa wybory prezydenckie, zdobywając ponad 90% głosów. Hamdin Sabahi, jego jedyny kontrkandydat, otrzymuje zaledwie 3%. Po oświadczeniu, że wybory były nieuczciwe, przyznaje się do porażki.
3 Czerwca 2014: Komisja wyborcza ogłasza Sisiego następnym prezydentem Egiptu.
9 Czerwca 2014: Tymczasowy rząd wspierany przez wojsko podał się do dymisji. Tymczasowy premier Ibrahim Mahlab wyjaśnił po rezygnacji, że miało to na celu umożliwienie nowemu przywódcy państwa, Sisiemu, powołania gabinetu według własnego wyboru.