Droga do Ziemi Obiecanej

Półwysep zawdzięcza swój urok i atrakcyjność starożytnej, świętej historii. Półwysep Synaj leży na wschód od Kanału Sueskiego nad Morzem Śródziemnym, między Zatoką Sueską a Zatoką Akaba.

Historia Synaju sięga czasów faraonów. Izyda przemierzyła Synaj w poszukiwaniu swojego męża Ozyrysa. Faraonowie czcili ten region i wybrali Hartora na boginię tej ziemi.

W czasach faraonów poszukiwano tam złota, miedzi i turkusu. Synaj był również przez wieki polem bitew. Historycy datują pierwsze wojny na czasy Ahmose I (około 1.500 r. p.n.e.) i wygnanie Heksosów, aż do wojny październikowej w 1973 roku.

Synaj jest oczywiście znany również z wielu wydarzeń biblijnych. Na przykład, miało tu miejsce Exodus, czyli wyjście narodu żydowskiego z Egiptu pod wodzą proroka Mojżesza.

Co więcej, pierwsza wyprawa pod dowództwem Totmesa III (1.479 p.n.e.) przemierzyła Półwysep Synaj, aby zjednoczyć ludność i wypędzić najeźdźców. Aleksander Wielki również przemierzył Synaj podczas podboju Egiptu w 333 p.n.e.

Synaj dzisiaj
Półwysep Synaj obfituje w piękne krajobrazy. Na południu znajdują się wysokie góry, a na północnym wybrzeżu lasy namorzynowe i palmy daktylowe. Synaj słynie również z licznych źródeł słodkiej wody, o których mówi się, że mają właściwości lecznicze.

Linia brzegowa Synaju rozciąga się na ponad 750 km. W ciepłych, czystych wodach Morza Czerwonego bujnie rozwija się różnorodna flora i fauna. Dzięki popularnym kurortom Sharm El Sheikh, Naama Bay i Dahab, Synaj jest ulubionym miejscem plażowiczów, nurków i osób uprawiających snorkeling od lutego do października. Mówi się, że Synaj szczyci się jednymi z najpiękniejszych miejsc do nurkowania na świecie.

Koczowniczy mieszkańcy pustyni

Półwysep Synaj jest domem dla Beduinów. Mieszkają oni głównie na północy. Szacuje się, że ich populacja liczy od 80 000 do 300 000 osób, należących do 14 różnych plemion. Każde z tych plemion ma swoją własną kulturę, zwyczaje i tradycje.

Wielu Beduinów żyjących tutaj jest częściowo spokrewnionych z Beduinami z Jordanii i północnej Arabii Saudyjskiej.

Od wieków Beduini muszą zmagać się z trudnymi warunkami Półwyspu Synaj. Z biegiem czasu wykształcili głębokie zrozumienie swojego środowiska. Cenne zasoby naturalne są chronione przez surowe prawa i tradycje. Na przykład Beduini skrupulatnie regulują zużycie wody, a roślinność jest starannie pielęgnowana. Nieprzypadkowo beduińskie przysłowie mówi:
„Zabić drzewo to jak zabić duszę”.

Życie na pustyni koncentruje się głównie wokół tzw. klanów. Grupom tym przewodzą szejkowie, a ich lojalność i gościnność są niezwykle cenione na pustyni.

Herbatę tradycyjnie pije się w grupach trzyosobowych. Beduini śpią w namiotach wykonanych z plecionej koziej sierści, czasem zmieszanej z owczą wełną. Czarne chusty na głowę i suknie kobiet są często bogato haftowane, a kolory mają szczególne znaczenie: czerwony haft oznacza, że ​​kobieta jest zamężna, a niebieski – że jest panną.