Stolica Republiki Dominikańskiej
Po tym, jak huragan zniszczył większość drewnianej zabudowy Santo Domingo w 1502 roku, ówczesny gubernator Nicolás de Ovando rozpoczął odbudowę na przeciwległym brzegu. Zaprojektował nowo założone Santo Domingo zgodnie z idealnymi zasadami urbanistycznymi renesansu, z ulicami ułożonymi pod kątem prostym i centralnym placem. Ten typ układu był pierwszym tego typu w obu Amerykach.
Santo Domingo zostało podniesione do rangi biskupstwa w 1504 roku, a pięć lat później stało się stolicą nowo utworzonego Wicekrólestwa Nowej Hiszpanii. Jako ośrodek polityczny, gospodarczy i intelektualny, Santo Domingo przeżyło bezprecedensowy rozwój w ciągu następnych 30 lat. Wiele z zachowanych do dziś budynków pochodzi z XVI wieku. Należą do nich szpital z katedrą – Alcázar de Colón – oraz najstarszy kościół w Ameryce, który obecnie jest jedynie ruiną.
W 1538 roku, dekretem papieża Pawła III, w budynku, w którym obecnie mieści się klasztor dominikanów, powstał pierwszy uniwersytet w Ameryce. Wiele budynków wzniesionych w stylu epoki, a także większość centrum miasta, padło ofiarą niszczycielskiego huraganu w 1930 roku. Pierwsze prace renowacyjne rozpoczęły się wkrótce po 1967 roku. Przykładami są renowacja Alcázaru (Pałacu Wicekróla) i Casa de Cordón.
Historycznym centrum miasta jest plac Plaza Maria de Toledo, na którym stoi duży, brązowy pomnik Kolumba. Przecinają się tu dwie główne ulice handlowe, Calle El Conde i Calle Arzobispo Meriño. Całą południową część zajmuje przysadzista bryła katedry Santa Maria de Menor.
