Duch trzciny cukrowej
Wczesnym wieczorem, gdy słońce zanurza się w morzu, a Ty z tarasu podziwiasz łagodny zachód słońca: to czas na dobry rum. Ale nie tylko wtedy, bo Dominikańczycy lubią go napić się o każdej porze dnia i nocy – czy to w postaci Cuba Libre, Santo Libre, Coco Loco, czy też, co najważniejsze, bez dodatków, z lodem.
Na początku rum był wszystkim, tylko nie wykwintnym trunkiem. Początkowo trzcina cukrowa była wykorzystywana wyłącznie do produkcji cukru, a nie rumu. Słodka trawa rosła i rozwijała się tak dobrze, że była również eksportowana do Europy.
Wtedy ktoś wpadł na pomysł wykorzystania odpadów z produkcji trzciny cukrowej do stworzenia pierwszego etapu płynnego złota. Stopniowo zawartość alkoholu w rumie rosła. To nie przypadek, że jeden z pierwszych rumów nazywał się Kill Devil – napój uwielbiany głównie przez piratów. Dostrzegając potencjał rynkowy, ludzie zaczęli eksperymentować, aż trunek stał się smaczniejszy i przyjemniejszy w smaku. Dopiero po długim leżakowaniu w wypalanych dębowych beczkach rum nabiera charakterystycznego aromatu i smaku. Wkrótce każda wyspa karaibska wypracowała swój własny rum o typowym i charakterystycznym smaku, ponieważ reszta świata również polubiła ten nowy trunek.
Rum z Dominikany jest podobny do brandy. Liderami na rynku są Brugal, Barceló i Bermúdez. Wszystkie te marki produkują zarówno jasny, jak i ciemny rum. Bardziej dojrzałe odmiany sprzedawane są jako Añejo.
Więc: Smacznego! Na zdrowie!
